"Doje" krabben in het net

Voor scharvissen werden dezelfde netten als botvissen gebruikt. Bij het halen van de netten, zaten er altijd krabben in verstrikt. Die sloegen de vissers dan dood op de kant van het boord. Die "doje" krabben lieten ze dan zitten, want het goedje dat eruit kwam trok de scharren aan. Dan hadden ze soms 4-5 grote scharren op zo’n plek in het net. Was er al teveel schar gevangen, dan moesten de vissers de krabresten eruit pellen. Het scharvissen eindigde met de komst van de haring.

Kees Koster. Lange tijd voorzitter van de visserijvereniging, bezig met het klaren van botnetten (1932).

Een klein haventje

Schellinkhout, rechts naast Hoorn gelegen, bezat vroeger een klein haventje dat in de buurt van de kerk lag en waar een stuk of vijf scheepjes lagen. Het haventje was door de gemeente beschoeid en na de ingang kreeg je met een bocht het kommetje. Tijdens een flinke storm gaf het niet erg veel beschutting. Het haventje werd vermoedelijk aangelegd in 1705 en (deels) bekostigd uit vrijwillige bijdragen. In 1873 gaf de gemeente f 1.000,- uit om de haven te verbeteren in per 1 januari 1874 moest iedere visser 10 cent havengeld betalen per week.

In het buitendijkse land bij Scharwoude is de situering van het voormalige haventje nog steeds zichtbaar.

Het trieste einde van een werf

De werf van Kaat bezat vier bedden en er werden, naast bootjes, ook een klein slag botters gemaakt. De twee gebroeders Kaat waren al op leeftijd. Toen de gemeente aanspraak maakte op de grond waarop de werf stond, ontstond een conflict. De broers konden helaas niet bewijzen dat de grond hun eigendom was. Aanvankelijk kregen ze gelijk, maar ze verloren het in hoger beroep. Het geschil heeft ze waarschijnlijk al hun centen gekost. En nog erger; één van de broers verdronk zichzelf aan ’t vlot.

De werf van gebrs. Kaat aan de Karperkuil in 1925